Rodzina Strawińskich

niedziela, 4 listopada 2012

Tajemnica Rozalii Witkowskiej.

Dzięki pomocy naszej nowej amerykańskiej znajomej o rzadkim imieniu Ceil ( czy to od Cecylii?), mamy możliwość dodania nowych faktów o Rozalii Witkowskiej nazywanej z amerykańska Rose Witkowski.
Na początek wycinek z księgi imigracyjnej z roku 1935. Jest tam cała rodzina Witkowskich:

Name:

Rose Witkowski

Respondent:

Yes

Age:

Estimated Birth Year:

abt 1888

Gender:

Female

Race:

White

Birthplace:

Lithuania

Marital Status:

Married

Relation to Head of House:

Wife

Home in 1940:

Hamtramck, Wayne, Michigan
View Map

Street:

Saint Aubin Street

House Number:

12051

Inferred Residence in 1935:

Hamtramck, Wayne, Michigan

Residence in 1935:

Same House

Citizenship:

Having First Papers

Sheet Number:

Neighbors:

View others on page

Household Members:

Name	Age
Bruno Witkowski	52
Rose Witkowski	52
Albina Witkowski	23
Vincent Witkowski	30
Jean Witkowski	25

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozumiem więc, że gdy przybyła do USA miała 47 lat i przyjechała tam w roku 1935. Wiemy też, że miała dzieci o imionach: Albina ( o niej już coś wiemy), Wincenty i Jan. Ślub wzięła z Brunonem Witkowskim. Zakładam, że jej panieńskie nazwisko to Strawińska. To jednak tylko przypuszczenie.

Kolejnym problemem z którym musimy się zmierzyć, to ustalenie stopnia pokrewieństwa Rozalii w stosunku do Michaliny. Pewne jest, że bratem Michaliny Strawińskiej był Wiktor Strawiński, a kim była dla nich Rozalia Witkowska? Wiadomo, że była matka chrzestną ich córki- Heleny Biruty. Mogła być prawdopodobnie osobą bardzo blisko związaną z tą rodziną. Czy była np. kuzynką Michaliny? Wszystko możliwe. Bez dotarcia do metryk z końcówki XIX wieku możemy sobie tylko gdybać. Na razie wciąż błąkamy się po omacku i to jest bardzo frustrujące.

Rozwikłaliśmy na razie jedną z głównych zagadek nas nurtujących- jednak Rozalia Witkowska nie była siostrą Michaliny Strawińskiej. Wg pana Licau ( genealoga współpracującego z nami), Rozalia była tylko matką chrzestną małej Birute.

Kolejne ciekawostki o Rozalii.

Otrzymaliśmy niespodziewanie fotografie nagrobków Rozalii Witkowskiej i jej męża Brunona Witkowskiego, które nadesłała nam Valerie Koselka. Naturalnie cieszymy się z tych zdjęć, ale mamy też ten problem, że nie jesteśmy pewni, że chodzi tu o tę, właściwą Rozalię, matkę chrzestną małej Helenki. Wg opowiadań rodzinnych i niepodważalnych faktów, Rozalia zmarła dopiero w roku 1984. Wszystko to musimy zweryfikować. Być może okaże się, że Rozalia zmarła w 1957 roku, której nagrobek prezentujemy, była całkiem inną osobą o identycznym imieniu i nazwisku. Kto wie...

poniedziałek, 1 października 2012

O Strawińskich na Litwie- życiorys St. Strawińskiego.

Chciałbym przedstawić bardzo ciekawy artykuł, który znalazłem na stronie "Naszej Gazety" z roku 2000 autorstwa Alwidy Antoniny Bajor o Stanisławie Strawińskim- prapradziadku wielkiego kompozytora Igora Strawińskiego.
Oto kilka fragmentów tej ciekawej pracy:

Latem 1771 roku pojawił się w Częstochowie szlachcic trocki Stanisław Strawiński. Spotkał się tam z Kazimierzem Pułaskim, naczelnikiem konfederacji barskiej i poinformował go o możliwościach porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Śmiały pomysł Strawińskiego przypadł Pułaskiemu do gustu. Oprócz motywów politycznych w grę wchodziła tu jeszcze kobieta. Kazimierz Pułaski pozostawał pod urokiem Franciszki Krasińskiej, dla której zobowiązał się dostawić koronowaną głowę (żywego lub martwego króla) na imieniny jej męża.
Nie tajono więc królobójczych zamiarów. Manifest, który wzywał do skończenia z królem, wybrał nawet rodzaj kary - "utopienie żelaza we krwi". Późniejszy manifest konfederacki (9 sierpnia 1770 r.) już nie przemawiał za królobójstwem, tylko za detronizacją. Karkołomny pomysł odważnego trockiego szlachcica, Stanisława Strawińskiego, zyskał aprobatę w generalności konfederackiej. Ktoś jednak musiał podjąć ostateczną decyzję o jego zrealizowaniu. Podjął ją Kazimierz Pułaski, czego później gorąco się wypierał.
Napadu na króla dokonano w Warszawie 3 listopada 1771 roku, późnym wieczorem, kiedy król wracał po odwiedzinach chorego krewniaka, kanclerza Michała Fryderyka Czartoryskiego. Całą akcją dowodził Stanisław Strawiński. Uczestniczyło w niej 26 żołnierzy specjalnie zaprzysiężonych na okoliczność zamachu. Działały trzy grupy. Na czele pierwszej stanął sam dowódca - Stanisław Strawiński, na czele drugiej - Walenty Łukawski, szlachcic, "rosły zawadiaka z kresów", na czele trzeciej - Jan Kuźma (pseudonim konfederacki - Kosiński), urodzony na Wołyniu, doskonale zaprawiony w bojach partyzanckich podchodów. Łukawski i Kuźma wzięli udział w akcji za namową Stanisława Strawińskiego.
Króla porwano i wleczono do okopów, okalających miasto. Forsowanie przeszkody sprawiło, iż koń pod królem złamał nogę, król wpadł w błoto. "Napastnicy króla z wielką trudnością z błota dobyli i na innego konia wsadzili, w tym zdarzeniu król futro swoje w błocie zostawił" - donosił później warszawski "Monitor". Nie tylko futro, bo król utopił wtedy również jeden but, który zrodzi później historię drugiego buta. Ten but będzie szczegółem najważniejszym w całym wydarzeniu, bowiem wtedy właśnie odważnemu zawadiace Kuźmie, który przed chwilą do króla strzelił i chybił, zmiękło kresowe serce - podarował królowi swój but własny, oby ten jednej nogi nie przemoczył i nie przeziębił się. Noc była ciemna, konie grzęzły w błotnistych ścieżynach, zatem zamachowcy część drogi zmuszeni byli pokonywać pieszo. Błądzili po rozległych polach, oddział się wykruszał i w końcu, nie wiedzieć dlaczego - król i Kuźma zostali sam na sam w lesie. Król w dwóch butach, Kuźma w jednym, klucząc i pomagając sobie nawzajem trafili w końcu przypadkowo do młyna pod Marymontem. Młynarzowi przedstawili się jako uciekinierzy napadnięci przez zbójców. Tak tedy ofiara i zbrodniarz zostali z sobą sam na sam. Król Staś, choć "Ciołek", wszak nie w ciemię był bity. Zorientowawszy się, że Kuźma miał serce dobre (wszak własny but mu podarował), wszczyna z zamachowcem rozmowę mądrą, łagodną. Kuźmie serce do końca zmiękło, zrozumiał, że jego przysięga dana konfederatom "niegodziwą była". Król za uwolnienie obiecuje Kuźmie przebaczenie i wstawiennictwo przed sądem. Kuźma się rozczula i zaprzysięga królowi wierność. Król skreśla kilka słów na kartce papieru i posyła młynarczyka do Karola Cocciego, generała wojsk polskich. W trymiga wyleciał generał z Warszawy z konnicą 150 gwardzistów i już przed godziną 5 z rana razem z ocalałym królem wrócił do Warszawy.
Król był cały i zdrów, ale zamach rozniósł się szerokim echem po całej Europie. Rodziła się legenda największego w dziejach polskich królobójstwa. W Warszawie wielki proces "królobójców" rozpoczął się 7 czerwca 1773 r., wyrok zapadł 28 sierpnia 1773 r. Wyrok głosił, że: "bezecni Kazimierz Pułaski, Stanisław Strawiński i Walenty Łukawski powinni być nie tylko pozbawieni honorów i czci, lecz i ciała ich jako narzędzia sromotnej zbrodni okrutnym karom poddane być muszą, przeto chociaż za tak wielką zbrodnię na kary o wiele większe i surowsze zasłużyli, za wstawieniem się Królewskiego Majestatu u naszego sądu, skazujemy zostającego w więzieniu Walentego Łukawskiego i zbiegłych Kazimierza Pułaskiego i Stanisława Strawińskiego na karę śmierci przez ścięcie. Ręce przy drogach publicznych i po niejakim czasie spalone, ciało zaś zaraz po ścięciu rozćwiartowane, spalone i na wiatr rozwiane".
Nie lada odwagę wykazał Stanisław Strawiński, który z powodu manifestu Pułaskiego w kwietniu 1773 roku przyjechał z Rzymu (ukrywał się tam pod obcym nazwiskiem) do Wilna i "pod bokiem" Warszawy, gdzie miał być sądzony i ścięty, ogłosił z kolei swój manifest, z którego wynikało, że to właśnie Kazimierzowi Pułaskiemu zależało na Poniatowskim, a nie jemu - Strawińskiemu. W obronie własnej Strawiński przedstawił list Pułaskiego do niego (Strawińskiego) pisany na dwa tygodnie przed zamachem na króla. List ten (znajduje się w Archiwum Watykańskim) wyraźnie wskazuje na głównego autora "sprawy". Pisał więc Pułaski do Strawińskiego: "Na list Waszmość Pana odpisuję, dukatów 50 posyłam, gdyż dla ubogiej kasy więcej dać nie mogę. Staraj się Kochany Panie, abyś przed pierwszym przyszłego miesiąca uskutkował w Naszych zamysłach, bo już po pierwszym mieć będziesz przeszkodę. Ordynans P. Łukawskiemu i list do P. Zembrzuskiego przyłączam, siebie statecznej oddaję przyjaźni, powtarzam kilkakrotnie, abyś, kiedy masz co czynić, kończył przed pierwszym lub sam pierwszy następnego miesiąca, adieu kłaniam".
Stanisław Strawiński został bohaterem powieści Henryka Rzewuskiego "Listopad" (figuruje tam jako Michał Strawiński). Według Rzewuskiego, wyrok śmierci na Strawińskiego wykonano później. W rzeczywistości było inaczej. Stanisław Strawiński po ogłoszeniu swego manifestu w Wilnie, umknął za granicę, gdzie przebywał pod obcym nazwiskiem. W Rzymie wstąpił do zakonu. W czasach Księstwa Warszawskiego powrócił do kraju, został proboszczem w jakiejś parafii na obszarze dawnego województwa krakowskiego (według Rafała Roga), albo augustowskiego (według Ludwika Erhardta). Podobno Strawiński pozostawił po sobie skrupulatnie spisany pamiętnik, w którym szczegółowo opisał także swój udział w konfederacji. Rękopis ten pozostawał w ukryciu "w rękach nieznanej rodziny w wielkim księstwie poznańskim" (według Encyklopedii Orgelbranda (1867), którą to jednak wersję zakwestionował Antoni Józef Rolle (1878). Pamiętnika Strawińskiego do dnia dzisiejszego nie udało się odnaleźć.
W manifeście wileńskim z 1773 roku Stanisław Strawiński nie omieszkał się przedstawić: "Z pradziada mego Jana, strażnika województwa trockiego, z dziada Leona Bazylego, miecznika trockiego, toż samo ojca mego, Franciszka Tadeusza z Sulimów Strawińskich, jestem zrodzonym i od popisów według praw narodowych rotmistrzem starodubowskim uznanym jestem .

Infamia ta najprawdopodobniej pozostała tylko na papierze. Szlachta, zwłaszcza na Litwie, całym sercem sprzyjała konfederacji barskiej i ten wyrok sądowy nie mógł tu liczyć na respekt. W pałacu Strawińskich w Mirowszczyźnie, pomiędzy podobiznami przodków, aż do 1939 roku wisiał niewielkich rozmiarów portret, który na płótnie od tyłu miał napis: "Stanisław Strawiński, konfederat barski".

Rody Strawińskich na Litwie Według Niesieckiego, na Litwie były trzy rody Strawińskich: jeden herbu Przyjaciel, używający przydomka Skirmunt, drugi herbu Hypocentaurus, wywodzący się ze Żmudzi i trzeci herbu Sulima, którym to herbem pieczętował się już Zawisza Czarny. Od kiedy Strawińscy zaczęli pieczętować się tym herbem (Sulima) - nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że ród ten wydał wielu świetnych Polaków.
Ród Strawińskich herbu Sulima zbadał z rzetelną skrupulatnością znany polski muzykolog Ludwik Erhardt, ze względu na słynnego kompozytora rosyjskiego, któremu w 1978 r. poświęcił swą piękną opowieść monograficzną pt. "Igor Strawiński", za którą to podaję niżej całą "sagę":
Z anonimowej przeszłości ród Strawińskich wyłania się w połowie XVI wieku wraz z postaciami czterech braci Strawińskich: Marcina, Balcera (Baltazara), Erazma i Krzysztofa oraz ich brata stryjecznego Adama. Musiał to być już wtedy ród znaczny. Marcin, kasztelan miński (według Kojałowicza - witebski), żonaty z Kopciówną, pożyczał pieniądze Stefanowi Batoremu na wyprawę moskiewską, swoją córkę Zofię wydał za Hrehorego Sapiehę, syna Hieronima Maksymiliana ożenił z Anną Sapieżanką. Z Zofią z Sapiehów ożeniony był także jego brat Balcer (Baltazar), najpierw poseł na sejm 1598 roku, później starosta mozyrski i nareszcie wojewoda miński. Erazm pułkownikiem był królewskim. Krzysztof zaś odznaczył się głównie licznym potomstwem: jego siedmiu synów - Kazimierz, Karol, Zbigniew, Maksymilian, Aleksander, Trojan i Krzysztof - sprawiło, że drzewo genealogiczne Strawińskich w pierwszej połowie XVII w. rozrosło się w gąszcz dziś już prawie nie do przebycia.
Pochodzili oni z samego serca Litwy, z ziemi trockiej między Wilnem a Kownem leżącej, przez którą płynie niewielka rzeka Strawa. Gdy za czasów Wielkiego Księcia Witolda granice Litwy sięgnęły prawie Moskwy, obejmując ziemię smoleńską i czernihowsko - siewierską, wielu Strawińskich ruszyło na wschód, biorąc majątki i urzędy w rozległym powiecie starodubowskim. Z siedmiu synów Krzysztofa trzech poszło w ślady stryja Erazma, który w tym czasie był podkomorzym nowogrodzkim siewierskim: Karol - został podkomorzym starodubowskim (zginął w 1648 r. w walce z Kozakami), Zbigniew został sędzią ziemskim starodubowskim oraz Maksymilian - stolnikiem starodubowskim. Gdy w roku 1667, po dwóch wiekach wojen, te sporne ziemie przeszły ostatecznie pod władanie Rosji, zamieszkująca je szlachta polsko - litewska otrzymała od króla inne dobra, lecz swe godności tytularne zachowała. Toteż aż do końca Rzeczypospolitej potomkowie wzmiankowanych trzech braci Strawińskich na sejmikach elekcyjnych starodubowskich wybierani byli na urzędy sędziów ziemskich, skarbników czy wojskich tego dawno już nie istniejącego powiatu.
W Państwowym Centralnym Archiwum Historycznym w Petersburgu znajduje się siedemnaście teczek pochodzących z carskiego Departamentu Heraldii i zawierających dokumenty zaświadczające o szlacheckim pochodzeniu różnych gałęzi rodu Strawińskich. W jednej z nich pomieszczono materiały dotyczące potomków Władysława Michała Strawińskiego, urodzonego około połowy XVII wieku. Jeden z jego dwóch synów, Jerzy, w roku 1701 odziedziczył wieś Szoknie na Litwie, w powiecie trockim, która przeszła następnie w ręce jego syna Stanisława. Z dokumentów wynika, że ów Stanisław Strawiński ożenił się w 1748 roku i miał dwóch synów - Adama i Daniela.
Losy młodszego, Daniela, nie są znane, natomiast o Adamie zachowało się sporo informacji. Jego syn, Ignacy, nie miał widocznie majątku, gdyż jego dzieci gospodarowały już nie na własnej, lecz dzierżawionej ziemi, pomału wtapiając się w otaczający je żywioł rosyjski.
Najmłodszy z nich, Fiodor Ignatjewicz Strawiński (1843 - 1902) - to właśnie ojciec przyszłego kompozytora Igora Strawińskiego.

poniedziałek, 13 sierpnia 2012

Niewierasowie w USA.

Znalazłem kilka zapisów na stronie Ellis Island dotyczących rodziny Niewieras, które wyemigrowały na początku XX wieku do USA. Trzeba wziąć poprawkę na to, że amerykańscy urzędnicy imigracyjni często przekręcali nieangielskie nazwy i nazwiska, stąd wiele przekłamań i udzsiwnionych nazw. Nie dziwmy się więc, że znane nam nazwisko Niewieras zapisane tam zostało jako Neveras, a miejscowość Zwirzdeny jako Swierzdany lub Zwierzdany.

Oto więc te zapisy:

Jerzy Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia: 4 lata 4 miesiące
statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Jerzy Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:30 lat ( ojciec?)
statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Józef Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:1 rok
statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Julia Neveras

ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:26 lat

statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Marianna Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:7 miesięcy

statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Maryanna Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:50 lat

statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

Urszula Neveras
ostatnie miejsce pobytu: Zwierzdany, Rosja
data przybycia: 5 sierpień 1908
wiek przybycia:26 lat

statek: Bulow
port wypłynięcia: Brema

niedziela, 5 sierpnia 2012

Mieszkańcy Wilkonostrów.

Postanowiłem opublikować listę mieszkańców Wilkonosów ( Wilkonostrów), którzy zamieszkiwali tę osadę w XIX wieku. Jak już pisałem wcześniej, skupiliśmy się początkowo na samej rodzinie Strawińskich ( Trawińskich?), później jednak dochodziły kolejne nazwiska. Niewykluczone więc, że wzorem innych regionów, może okazać się, że spora część Wilkonostrów była ze sobą spokrewniona...

Dobuszyński

Graużalis
Grawiulis

Jurkanis

Markielanis

Mikielanis

Mizera

Muzykiewicz

Nowicki

Piotrowski

Rakuć
Sadowski

Szerksznis

Subacz

Sawulanis

Żylanis

Mam nadzieję, że wraz z liczbą odczytanych metryk, ten spis ulegnie powiększeniu.

poniedziałek, 14 maja 2012

Drzewo genealogiczne Strawińskich, Niewierasów, Czupajłów.

Przedstawiam w uproszczonej wersji graficznej drzewo genealogiczne rodziny Strawińskich, Czupajło i Gejno na podstawie danych, którymi w tej chwili dysponujemy. Zdaję sobie sprawę, że można rozbudować to drzewo bazując na kolejnych pokoleniach w dół. Jednakże naszą ambicją jest odtworzenie przodków Michaliny Strawińskiej, co mam nadzieję, za jakiś czas się uda...

Michalina Niewieras z d. Strawińska ur. 1893, zm. 1984

Krzysztof Niewieras ur. 1885, zm. 1944

Wiktor Strawiński, brat Michaliny.

Krzysztof Niewieras, fot. z 1941 roku.

| Helena Czupajło z d. Niewieras, ur. 22.04.1925, zm. 07.05.2006-- siostra Albina?

poniedziałek, 7 maja 2012

Księgi zmarłych z lat 1852-1864

Przedstawiam kolejne ciekawe metryki zgonów z rodziny Strawińskich do roku 1864. Niestety, metryk za późniejszy okres na razie nie mam.

" "Działo się we wsi Kościelnej Lejpunach dnia osiemnastego czerwca tysiąc osiemset sześćdziesiątego roku o godzinie drugiej po południu. Stawili się Augustyn Strawiński gospodarz lat trzydzieści sześć i Antoni Szerkonis gospodarz lat czterdzieści jeden mający we wsi Wiłkonostrach zamieszkali i oświadczyli, że w dniu szesnastym bieżącego miesiąca i roku o godzinie dziewiątej rano umarł Wincenty Strawiński, gospodarz we wsi Wiłkonostrach zamieszkały, lat sześćdziesiąt dwa liczący, urodzony tamże w Wiłkonostrach z Jakóba i Agnieszki z Czarniawskich małżonków Strawińskich. Po przekonaniu naocznie o zejściu Wincentego Strawińskiego Akt ten stawającym przeczytany z których pierwszy jest synem zmarłego, przez nas podpisany został. Stawający zaś pisać nie umieją.
Xiądz Kazimierz Witkowski zastępca proboszcza miejscowego utrzymujący Akta Stanu Cywilnego."

Metryka zgonu Adama Strawińskiego:

Metryka zgonu Michała Strawińskiego:

niedziela, 6 maja 2012

Księgi zmarłych z lat 1931-1938.

Juozas Stravinskas ( Józef Strawiński), lat 78, żonaty, zawód: nieznany,

data śmierci: styczeń 1932, miejsce zgonu; Wilkanasriai

przyczyna śmierci: nieznana

gdzie mieszkał: Wilkanasriai

rodzina:

żona- Karolina 57 lat

syn- Bronius 25 lat

syn - Juozas 21 lat

syn- Pranas 27 lat

syn- Petras 30 lat

córka- Angele 16 lat

Dane rodziców:

Jurgis Stravinskas

Roze Mikelianyte- oboje nie żyją.

Rozalija Stravinskiene ( Rozalia Strawińska), lat 62, wdowa, zawód: bez zawodu

data śmierci: 19 października 1936, miejsce zgonu: Wilkanasriai

przyczyna śmierci: nieznana

gdzie mieszkała: Wilkanasriai

rodzina:

dzieci:

Aleksandras 32 lata

Viktoras 34 lata

rodzice:

Juozas Vailionis

Petronelle Vitkaiskaite ( Petronela Witkowska)

oboje nie żyją

Vytautas Jonas Stravinskas, żył 7 dni, data śmierci: 3 maja 1937

przyczyna śmierci: wrodzona słabość

gdzie mieszkał: Wilkanasriai

rodzice:

Antanas Stravinskas ( Antoni Strawiński)

Serapina Petrauskaite ( Serafina Piotrowska)

miejsce zamieszkania: Wilkanasriai

oboje żyją

Strony